anglia4u

Jeżeli pracownik jest chory przez okres kolejnych czterech lub więcej dni i zarabia ponad 95 funtów tygodniowo, przysługuje mu ustawowy zasiłek chorobowy (statutory sick pay - SSP). Do w/w dni choroby wlicza się „weekendy”, święta publiczne oraz dni wolne. Ustawowy zasiłek chorobowy to pieniądze wypłacane przez pracodawców swoim pracownikom niezdolnym do pracy z powodu choroby. Jest to minimalna kwota, jaką może zapłacić pracodawca osobie niezdolnej do pracy z powodu choroby. Umowa o pracę może zagwarantować pracownikowi dodatkowe prawa w postaci zasiłku chorobowego wyższego niż ustawowy, tzw. kontraktowy zasiłek chorobowy (contractual sick pay - CSP).

Jeśli pracownik jest zatrudniony u więcej niż jednego pracodawcy to może pobierać SSP od każdego z nich. Prawo do otrzymywania SSP posiada większość pracowników, włączając osoby pracujące w niepełnym wymiarze godzin, pracownicy posiadający umowę o pracę na czas określony lub pracownicy zatrudniani przez agencje pośrednictwa pracy. Pracownikowi zatrudnionemu przez agencję pośrednictwa może przysługiwać prawo do SSP, jednak powinien on uprzednio zasięgnąć fachowej porady, gdyż z prawnego punktu widzenia jest to dość skomplikowana sytuacja.
Na zasiłku SSP można przebywać do 28 tygodni. Kontraktowy zasiłek chorobowy (CSP) może jednak trwać dłużej. Jeżeli byłeś na zwolnieniu przez okres dłuższy niż 28 tygodni lub jeżeli nie możesz otrzymywać zasiłku SSP, twój pracodawca powinien dać Ci formularz SSP1 oraz wytłumaczyć Ci, co powinieneś zrobić, aby otrzymać zasiłek dla osób, którym stan zdrowia nie pozwala na podjęcie zatrudnienia Employment and Support Allowance (ESA). Formularz SSP1 może służyć jako podanie o incapacity benefit  które składa się w lokalnym biurze ds. zasiłków, w sytuacji, gdy pracownikowi nie przysługuje ani zasiłek SSP, ani też kontraktowy zasiłek chorobowy (CSP).

Chory pracownik otrzymuje bądź SSP, bądź też kwotę w wysokości określonej w umowie o pracę, jeżeli zaznaczono w niej, że przysługuje mu wyższa kwota w przypadku nieobecności w pracy z powodu choroby. Nie musi to być normalna stawka uposażenia, jednak nie może być ona niższa od SSP wynoszącego Ł79,15 tygodniowo. Pracownik nie otrzymuje żadnego zasiłku SSP za pierwsze trzy dni nieobecności w pracy. Pracownik ma prawo do zasiłku chorobowego za wspomniane pierwsze trzy dni jedynie, jeżeli zezwala na to jego umowa o pracę. Po upływie tego okresu chory otrzymuje dzienną stawkę SSP za każdy dzień nieobecności w pracy z powodu choroby.
Jeżeli SSP jest jedynym Twoim dochodem na czas zwolnienia lekarskiego, możesz mieć prawo do ubiegania się o inne zasiłki, np. zasiłek mieszkaniowy (Housing Benefit).

Jeżeli jest to możliwe, pracownik powinien niezwłocznie poinformować pracodawcę o swojej chorobie i nieobecności w pracy. Jeżeli tak się nie stanie, może on stracić należny mu zasiłek chorobowy. Jeżeli pracownikowi przysługuje SSP, pracodawca jest zobowiązany do wypłacania mu tego zasiłku, również w przypadku gdy pracownik:
܀  nie dostarczył pracodawcy zaświadczenia lekarskiego przed ósmym dniem choroby
܀  nie zadzwonił o danej porze dnia, celem poinformowania pracodawcy o chorobie
܀  nie dzwoni do pracy częściej niż raz w tygodniu podczas nieobecności z powodu choroby
܀  nie dzwoni do pracy osobiście, prosząc inną osobę, by zrobiła to w jego imieniu.
Pracodawca nie może odmówić wypłacenia SSP na takiej podstawie. Niemniej jednak, pracodawca może ustalić podobne zasady odnośnie płatności kontraktowego zasiłku chorobowego (CSP), przysługującego danemu pracownikowi. Pracodawca może przyjąć określone zasady postępowania w przypadku, gdy pracownik nie może stawić się w pracy z powodu choroby. Może on na przykład żądać, by pracownik poinformował go o swojej chorobie już pierwszego dnia swojej nieobecności. Zasady te stanowią część umowy o pracę i pracodawca jest zobowiązany do uprzedniego poinformowania o nich swoich pracowników. Pracownik, który nie stosuje się do tych zasad, narusza postanowienia umowy o pracę.
Sprawdź swoją umowę o pracę, aby dowiedzieć się, do czego jesteś uprawniony.

Jeżeli pracownik jest nieobecny z powodu choroby przez więcej niż cztery krótkie okresy w roku (od czterech do siedmiu dni), pracodawca ma prawo do skontaktowania się ze służbami medycznymi (Medical Services), w celu przeanalizowania powodów podanych mu przez pracownika na usprawiedliwienie swojej nieobecności w pracy. Pracodawca kontaktuje się ze służbami medycznymi za pośrednictwem HM Revenue and Customs. Medical Services mogą skontaktować się z lekarzem pracownika, w celu uzyskania informacji na temat przebytych przez niego chorób; aby jednak móc skontaktować się z danym lekarzem, konieczne jest wyrażenie zgody przez pracownika.
Jeżeli w raporcie wystawionym przez Medical Services stwierdzi się, że dana nieobecność w pracy była nieuzasadniona, pracodawca może odmówić wypłacenia pracownikowi zasiłku SSP.
Jeżeli uważasz, że powinieneś otrzymywać SSP, jednak Twój pracodawca nie chce go zapłacić, powinien przekazać Ci swoje oświadczenie na formularzu SSP1, podając tam powody swojej odmowy. Wspomniany formularz powinien zostać użyty jako podanie o przyznanie zasiłku dla osób, którym stan zdrowia nie pozwala na podjęcie zatrudnienia Employment and Support Allowance (ESA), pracownik powinien również zaznaczyć w tym formularzu, że pragnie, aby HMRC przeanalizowała jego prawa do otrzymywania SSP. Formularz należy przesłać do lokalnego oddziału Department for Work and Pensions (Ministerstwa Pracy oraz Świadczeń Emerytalnych i Rentowych).
Jeżeli przysługuje Ci zasiłek SSP, a Twój pracodawca odmawia jego płacenia, możesz wystąpić o odszkodowanie za bezprawne potrącenia z wynagrodzenia do kolegium ds. zatrudnienia. Jednak najpierw należy złożyć pisemną skargę na pracodawcę.